Ik ben er even niet...

Ik ben er even niet...

De kerk loopt achter, zeggen veel mensen. Nee, de kerk loopt voor, zeg ik. Dit weekend vieren we in de kerk al oudjaar. Niet met oliebollen, maar met een gedachtenis. Volgende week zondag op de eerste adventzondag begint het nieuwe kerkelijk jaar. Het licht breekt door! Maar deze zondag noemen we de namen van hen die ons zijn voorgegaan. De rooms-katholieke kerk deed dat al eerder deze maand met Allerheiligen. Het zijn indrukwekkende diensten. Opeens zie ik al die gezichten weer terug van mensen met wie in het afgelopen jaar zo'n bijzondere band ontstond. De nachtelijke gesprekken met familieleden naast het ziekbed, het pijnlijke moment van afscheid nemen, het voorbereiden van de afscheidsdienst, de mooie en soms pijnlijke herinneringen, de tranen en de glimlach. 

Ik moet denken aan wat ik eens hoorde over een jonge vrouw. Ze krijgt telefonisch bericht dat haar vader, woonachtig in een verre andere stad, plotseling is overleden. Ze kan het nauwelijks geloven. Gisteren heeft ze haar vader nog aan de telefoon gehad. Maar zijn overbuurman heeft zojuist zelf gebeld, hartstilstand, vader leeft niet meer. Ze wil natuurlijk zo snel mogelijk naar het huis van haar vader toe. Ze pakt snel wat kleren in. Ze belt ze nog even naar haar ouderlijk huis, ervan uitgaande dat die overbuurman daar nog wel zal zijn. De telefoon gaat drie keer over en dan hoort ze een stem aan de andere kant van de lijn. Ze schrikt ervan, want ze hoort de stem van haar vader. De stem van haar eigen vader op zijn voice-mail. Die stem zegt: "Ik ben er even niet, maar na de pieptoon kun je een boodschap inspreken, dan bel ik je zo spoedig mogelijk terug." Ze is er dagen van in de war, die plotselinge stem van haar overleden vader op de voicemail: ik ben er even niet... 

Maanden later vraagt de begrafenisondernemer de vrouw of er nog een tekst op de grafsteen van haar vader moet komen. Dan zegt ze: ja, graag een Bijbeltekst uit Johannes 11, "Ik weet dat Hij zal opstaan". En dan wil ik daar graag de volgende woorden onder hebben: "Ik ben er even niet". De begrafenisondernemer kijkt haar verbaasd aan. Weet je, zegt ze, sinds het overlijden van mijn vader zijn dat de kernwoorden van mijn geloof geworden. We zullen elkaar missen, maar niet voor eeuwig. Ik ben er even niet, zo is het. 

ds. Hans van Ark is predikant in Wezep en missionair predikant van de PKN